اختلالات طیف اوتیسم به مجموعهای از اختلالات عصبی-تکاملی اطلاق میشود که بر روی تعاملات اجتماعی، ارتباطات و رفتارهای فرد تأثیر میگذارد. این اختلالات شامل طیف وسیعی از علائم و نشانهها هستند که میتوانند از خفیف تا شدید متغیر باشند. در DSM-5 (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی) اختلالات طیف اوتیسم به چهار زیرگروه تقسیم میشوند:
1. **اختلال اوتیسم کلاسیک**:
شامل مشکلات شدید در ارتباطات اجتماعی و رفتارهای تکراری.
اختلال اوتیسم کلاسیک که به عنوان اختلال طیف اوتیسم (ASD) نیز شناخته میشود، یک اختلال عصبی-رشدی است که تأثیرات عمیقی بر رفتار، ارتباطات و تعاملات اجتماعی فرد دارد. این اختلال معمولاً در دوران کودکی شناسایی میشود و میتواند به شکلهای مختلفی بروز کند.
ویژگیهای اصلی اختلال اوتیسم کلاسیک:
1. **مشکلات ارتباطی**: افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در برقراری ارتباطات کلامی و غیرکلامی با دشواری مواجه شوند. این شامل مشکلات در استفاده از زبان، فهم زبان و برقراری تماس چشمی میشود.
2. **اختلالات اجتماعی**: افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در فهم و تعامل با احساسات و نشانههای اجتماعی دیگران دچار مشکل شوند. آنها ممکن است علاقهای به برقراری دوستی یا مشارکت در فعالیتهای اجتماعی نداشته باشند.
3. **علایق و رفتارهای تکراری**: بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم عادات و رفتارهای تکراری دارند. این میتواند شامل حرکات تکراری، علاقه به اشیاء خاص یا انجام فعالیتهای خاص به طور مکرر باشد.
4. **حساسیتهای حسی**: برخی از افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است نسبت به محرکهای حسی (صداها، نورها، بافتها) حساسیت بیشتری نشان دهند یا به عکس، نسبت به این محرکها بیتوجه باشند.
بیشتر بخوانید اختلالات طیف اوتیسم در بزرگسالان
